Witamy!
Droga nawigacja od wojsk do cywili
Nawigacja składa się i służy do wyznaczenia odpowiedniej pozycji obiektu oraz określenia właściwego kursu. Skrótowo rozróżnia się rodzaje: nawigacja podstawowa (wg mapy, busoli), uproszczoną (wzrokową), bezwładnościową, astronawigację, meteonawigację i radionawigację. Początki nawigacja ma w okresie zimnej wojny i pierwszych podbojów kosmosu. Zanim świat poznał nadajnik GPS znany był (w małym stopniu-oczywiście)TRANSIT - system militarny stosowany do lokalizacji atomowych okrętów podwodnych. W ślad za USA podążał Związek Radziecki, który w końcu lat 60. rozpoczął prace nad budową własnego systemu. Efektem tej pracy było wystrzelenie satelity GLONASS w 1982 roku. Prekursorami cywilnych pomiarów z zastosowaniem GPS byli geodeci. Bardzo szybko zauważono, że precyzja i wygoda działania nowej techniki są mocnym argumentem za cywilnym wykorzystaniem systemu. Nad GPS pracowano ponad 20 lat aż wreszcie w 1995 roku osiągnął całkowitą zdolność operacyjną. Przy końcu lat dziewięćdziesiątych przypadł boom technologii informatycznej, co w połączeniu ze zniesieniem przez rząd amerykański ograniczeń w korzystaniu z sygnałów GPS i czysto komercyjnym podejściem do zastosowań nowej technologii wpłynęło na jej niezwykłe upowszechnienie. W Europie Zachodniej idee budowy podobnego systemu pojawiły się w latach 80. We właściwą inicjatywę Unii Europejskiej przerodziły się jednak dopiero w 1994 r. Jej efektem zaś będzie pierwszy cywilny system - nawigacja satelitarna Galileo, którego uruchomienie zaplanowane jest na rok 2008. Według obliczeń i planów Komisji Europejskiej uruchomienie Galileo przyczyni się do powstania w Europie 140 tys. nowych miejsc pracy. W przeciągu kolejnych 15 lat zyski z zastosowania nowoczesnej technologii mają przypaść na wiele miliardów euro. My, Polacy, mamy do wyboru dwie możliwości: możemy być albo biernymi konsumentami nowej technologii, albo aktywnymi uczestnikami jej rozwoju.